Niet alles is zwart-wit, hoe om te gaan met de grijstinten van de assets

Ambassadeur

Bij het beheer van assets in de openbare ruimte lopen we tegen stakeholders aan die randvoorwaarden stellen die niet altijd even reëel zijn maar ontstaan uit een wensbeeld. Voorbeelden zijn erfgoed en stedebouw en landschap. Zij zien bij wegen bijvoorbeeld in oudere wijken bij onderhoud of renovatie bij voorkeur het oorspronkelijk ontwerp terugkomen met details als rollagen ipv betonbanden, gebakken klinkers in plaatsvan asfalt etc. Waar mogelijk proberen we rekening te houden met aanvullende wensen, maar vaak kan het niet, ook omdat deze randvoorwaarden niet altijd even consistent zijn. 

Een deel van de assets zijn niet functionele zaken, en ook daar is de verwachting dat deze beheerd worden mede vanuit de erfgoedgedachte. Voorbeeld zijn zaken als muren als onderdeel van het ontwerp openbare ruimte, historische grenspalen, schuilkelders (oude voetgangerstunneltjes die in de koude oorlog zijn bestemd als schuilkelder), trappetjes in monumentale parken, doorlaatwerk niet functioneel uit ijssellinie, spindel spuisluis, kazematten, schip van schipbrug, bunker, oude muur landgoed en meer van dit soort overblijfselen. 

Anderzijds vraagt bestuur en management een gedegen beheer van kapitaalsgoederen, iets dat we met assetmanagement proberen te doen. 

Hoe sluiten we deze werelden op elkaar aan, op welke wijze pas je deze stakeholders in bij het op poten zetten van je assetmanagement. Er is beleid en kader, soms zelfs uit een monumentenvergunning, een welstandsnota, maar overal worden kaders gesteld en geen middelen gezocht. 

 

Reacties

Ambassadeur
Bij deze 'cultuurhistorische' assets andere dan rationele en financiële overwegingen een rol spelen in het professioneel beheer van deze kapitaalgoederen. Het zijn het emotionele keuzes die bepalen hoe en wanneer deze bezittingen moeten worden onderhouden. Juist bij dergelijke afwegingen kan een heldere organisatie (maatschappelijke) waardenmatrix uitkomst bieden. Door zachte waarden als imago en leefbaarheid en betrokkenheid te kwalificeren af te zetten tegen bv. beschikbaarheid, veiligheid en duurzaamheid kan een transparante afweging worden gemaakt. Assetmanagement begint bij mens en organisatie die door beleid en strategie inzicht geven in de waarden die onze normen (en handelen) bepaalt.
Helemaal eens met Frank Maurits. Hiervoor hebben we bij DPI een tool ontwikkeld: een instrument dat naast technische risico's en maatschappelijke kosten en baten ook juist die emotionele waarden (onderbuikgevoel) meeneemt in de besluitvorming rondom assets. Deze emotionele waarden zijn gebaseerd op onze kennis en ervaring. 'Politieke' en/of emotionele verschillen hoeven ons inziens niet te leiden tot een patstelling of een polderbeslissing waar iedere stakeholder zich met enige tegenzin in kan vinden. Alvorens we het daadwerkelijk effect van deze tool kunnen bepalen, zijn we op zoek naar een pilot bij een geïnteresseerde asseteigenaar of beheerder.
Scroll naar boven